باز دلم هواي نوشتن به سرش زده است .

مي دانيد هر وقت كه تنها و دل تنگ مي شود ، كسي را فرا نمي خواند جزء قلم و كاغذ ، مي خواهد كه بنويسد از همه چيز از همه كس ...................

 وقتي بهت فکر ميکنم حرفائي توي دلم زنده ميشه که بايد بگم

اما اينها حرفائيه که بايد فقط و فقط به تو بگم ،  چون منشا اين حرفها توئي

اينها فکرائيه که از نابترين احساسات انساني سرچشمه ميگيره و در نهايت باعث چيده شدن

چندين کلمه کنار هم ميشه و ترکيب اين کلمه هاي  ساده زيباترين حس موجود بين من

و تو رو توي واژه هاي بي آلايشي خلق ميکنه .

اما     تو نيستي . اون لحظاتي که دارم توي ذهنم تو رو از نو ميسازم تا حداقل

يکي دو جمله از اون حرف هام رو با وجود خياليت بزنم   تو کجائي . . .

واقعا يعني تو هم توي اون لحظات پر از رنج من     ذهن پر از مشغله خودت رو

درگير من کردي و داري با اسم من روزت رو به شب ميرسوني . .  يا . . .

بهت فکر ميکنم شب رو به صبح ميرسونم  ،  صبح که ميشه تازه ميخوام به اين فکر کنم

که چطوري يه روز ديگه رو با فقدان دوري از تو يا همصحبتيت به شب برسونم

اما با تموم سختيها اون روز هم تموم ميشه  ، خورشيد غروب ميکنه و تنها دليل تلخي غروب

خورشيد واسه من همين تکرار لعنتيه . همين تکرار تلخ که نبود توست که تکراريش کرده مثل بقيه

روزهاي پر از تکرار زندگيم .

شايد به نظرت مضحک بياد  ولي وقتي که هستي با وجود تموم اين حرفاي ناگفتم   ساکت ميشم .

سعي ميکنم که فقط گوش بدم ، جملات و کلمات زيبات رو توي عميق ترين نقطه قلبم جا ميدم

تا وقتي که نيستي اونها رو باز هم بتونم جايگزين سکوت الهه خيالي وجودم بکنم و با نبودن هات احساس

تنهائي نکنم . اون روز هم با تموم لحظات شيرينش واسه من تموم ميشه و باز هم حرف هاي  نابي دارم

که واست نگفتم . .و باز هم  اون تکرار و يادآوري تو که ميخواي بگي   وقت وقته خداحافظيه

آره  باز هم رفتي  ،  رفتي و من باز توي خلوت تاريک تنهائيم حرفاي ناگفتم رو به الهه اي  که ازت توي ذهن کوچيکم ساختم ميزنم .

نميدونم چرا وقتي که هستي  حرفهام رو بهت نميزنم و هميشه توي عمق لحظاتي که با هميم

من محو وجود توام و حرفهات رو آهنگ صدات رو با دقت خاصي واسه الهه تنهائيم سطربندي ميکنم   .    شاید   .  .  .

شايد مال اون جمله اي باشه که روز آشنائيمون   وقتي وجودت رو جا دادي توي سلولهاي سرخ قلبم  ،

رو سلولهاي هميشه خاکستري مغزم نقش بست . . . خودشه الان ديگه اون جمله جلوي چشمامه که ميگه . . .

يک بار مينويسم براي هميشه

همیشه به یادتم****ستاره ی من****

چشمان خسته ات

 آرام و بي صداست

گويي ز راز تو، آگه فقط خداست

 ناگفته هاي تو، در سينه ات نهان

 اما سکوت تو، گوياي صد بيان

آن گونه هاي تو ، دشت شقايق است

 شرح سکوت تو، نشر حقايق است

تنهايي و غريب ، دربزم

 بي کسان رنجيده سينه ات

 از ظلم ناکسان

گر چه تبسمی بر لب نشانده اي

در پشت خنده ات

دل خسته مانده اي

اندک 

  اندک

من بي تو در غروب نشستم 

                    من بي تو در سکوت نشستم

                              تا در غروب من تو بتابي

                                               تا در سکوت من تو بگويي

                                                               من با تو از غروب گذشتم

                                                                              من با تو از سکوت گذشتم

                                                                                                   تا آنکه از تو بمانم

                                                                                                          تا آنکه از تو بگويم

دوباره دل هوای با تو بودن کرده

نگو این دل دوریه عشق تو باور کرده

دل من خسته از این دست به دعا ها بردن

همه ی آرزو هام با رفتن تو مردن

حالا من یه آرزو دارم تو سینه که دوباره چشم من تو رو ببینه

واسه پیدا کردنت تن به دل صحرا میدم

آخه تو رنگ چشات هیبت دنیا رو دیدم

توی هفت تا آسمون تو تک ستاره منی

حالا من یه آرزو دارم تو سینه که دوباره چشم من تو رو ببینه

يک شبی با ياد تو بدرود خواهم گفت و رفت

خاطراتت را به جوی آب خواهم گفت و رفت

در فرار شعرهايم يک شبی خواهم نشست

آخرين اشعار خود را بر تو خواهم گفت و رفت

با خيالت بر ديار قصه ها رفتم ولی

قبل رفتن قصه ام را با تو خواهم گفت و رفت

من ندانستم بگويم عاشق چشمان پر مهر توام

يک شبی در خواب تو اين جمله خواهم گفت و رفت

شعله های عشق من هر دم زبانه می کشد از هجر تو

بر دل ديوانه ام خاموش خواهم گفت و رفت

            بیا بشنو صدایم را        صدایم نقل تنهایی تکرار شباهنگ است         که با رسواترین نجوا

            حضور سرو را در خلوت تلخ شبانگاهیش می خواند                       

             بیا بشنو صدایم را        صدایم قصه ی تکرار بی فردا و بی لبخند یک رویاست

             که تا مرز هیاهوی غریب باور احساس می ماند               

             در این سو من سکوت گنگ مردابی  نیلوفر             و کابوس شب مرگ شقایق را

             به فال نیک می گیرم              دلم تنهاترین سوداگر از آشفته بازار پشیمانی است

             تنم زخمی ترین بیمار از شلاق نامردم            و من اما نمی دانم

             گلویم همنوا با بغض آواز کدامین نای می نالد ،         که من اینگونه می میرم؟!

             و تو از پشت فرجام هزار و یک شب غوغایی و موهوم

             از دنیای مفتون ساز و مستی خیز و اشعار شب حافظ          تو از ابادی احساس بکر وتازه نیما

             از دشتهای شور و طوفانهای جانفرسا             از آن سوی هنوزستان بهت انگیز تنهایی

              پر از گرد و غبار جاده های خاکی تردید می آیی

              تو می آیی و دستانت            که اعجاز مسیحایی رویش را به گلها می شناساند

              تو می آیی و چشمانت          که با جادوی سبز شعر بر دنیای بی فرمانروای عشق حکم می رانند

              تو می آیی وقلبی آتشی         در سینه روحی اهورایی             که دلها در حریمش گرم می ماند

              من اینجا از شدن لبریز         دلم سرشار از آهنگ تپشهای غریب شوق می لرزد

              و می داند که تو امیدهایش را پر از تقدیر خواهی کرد

              و دی آرام می بارد              تو هم آرام از شعر نغز و ناب باران خورده می گویی

                                    *  بخوان مادر*

                          بخوان مادر بخوان لالایی امشب

                          دلم   پوسیده  از  تنهایی  امشب

                          بجنبان    گاهواره   کوچکم   را

                          بخوان"لالایی ات را کودکم"باز

                           بخوان  اما  به  آهنگ  دل  من

                           سر انگشت تو و چنگ دل من

                           بخوان   لالا    تمام    خاطراتم

                            سرود      ناتمام      خاطراتم

                            بخوان لال ا منم  همزاد غمها

                            و  مولود  شب   میلاد   غمها

                            بخوان  لالا   دلی  آشفته دارم

                            به سینه  بغضها شکفته دارم

                            بخوان لالا من و چشم انتظاری

                             و    رویای    دل   امیدواری

                            بخوان لالایی و آغوش  وا کن

                            مرا  در گرمی  آغوش  جا کن

                        زمین سردست و دل خورشید خاموش

                          ببخش از مهر خود آغوش آغوش

                          بخوابانم به دامانت که رویاست

                          که  فردا باز هم  دامان فرداست...

  از گذشته ها و خاطره های بی نشان

  جایی که تابوت خنده بر شانه های گریه

  به گورستان فراموشی رفته است

  و سایه سکوت تمام دل را پوشانده است

کاش فریاد انقدر بی صدا بود که حرمت سکوت را نمیشکست

   کاش واژه حقیقت انقدر با لب ها صمیمی بود

   که برای بیان کردنش به شهامت نیازی نبود

  کاش مهتاب با کوچه های تاریک شب اشناتر بود

    کاش در قاموس غصه ها شکوه  لبخند

    در  معنی  داغ  اشک  گم  نمیشد

          و بالاخره ........

                    کاش مرگ معنی عاطفه را می فهمید .

  الهی که تموم چشم به راه ها

                                                                      بیاد سفر کردشون از تو راهها

                                                                      الهی که هیچ جا سفر نباشه

                                                                      هیچ چشمی منتظر به در نباشه

می خوام با تو باشم میخوام با تو باشم****وهنوز عاشقونه ولی نازنینم چگونه چگونه؟؟؟..

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
 من کویرم   تویی بارون
من یه چشمه   تویی دریا
تو می باری    بر دل من
تو می شوری   رنج وغمها
توی دستات   عطر پونه
مثل رویا   عاشقونه
واسه من   یه جون پناهی
توی گریه ی شبونه
تو مثل عزت رویا
برای چشمای خسته
تو مثل مرهم احساس
واسه دست پینه بسته
یه سبد پر از شقایق
یه بغل پر از نوازش
تویی اول نغمه امید
واسه قلب پر خواهش
تو حریم این چشمات
کبوترها لونه دارن
تو دل پر از ترانه ت
غصه ها پا نمی زارن
ولی سهم من همینه
که تو لحظه هات بسوزم
به تن این دل خسته
رخت دل تنگی بدوزم
من کویرم          
                 تویی بارون*

**************************************************

منتظرم

((مسافر))

از عذاب جاده خسته نرسیده و رسیده

آهی از سر رسیدن نکشیده و کشیده

 غم سر گردونامو با تو صادقانه گفتم

اسمی که اسم شبم بود با تو عاشقانه گفتم

با تنم زخمی اگه بود بی رمغ بود اگه پاهام

تازه تازه با تو گفتم اگه کهنه بود دردام

منه سرگردون ساده تو رو صادق می دونستم

 این برام شکسته اما تو رو عاشق می دونستم

تو تموم طول جاده که افق برابرم بود

شوق تو راه توشه من اسم تو همسفرم بود

منه دل شیشه ای هر جا هر شکستن که شکستم

زیر کوه بار غصه هر نشستن که نشستم

عشق تو از خاطرم برد که نهیفمو پیاده

تو رو فریاد زدمو باز خون شدم تو رگ جاده

منه سرگردون ساده تو رو صادق می دونستم

 این برام شکسته اما تو رو عاشق می دونستم

نیزه نم باد شرجی وسط دشت تابستون

تازیانه های رگبار توی چله زمستون

نتونستن نتونستن  جلوی منو بگیرن

از من خسته ی خسته شوق رفتن و بگیرن

حالا که رسیدم اینجا پر غصه برا گفتن

پر نیاز تو برای آه کشیدن و شنوفتن

منه سرگردون ساده تو رو صادق می دونستم

 این برام شکسته اما تو رو عاشق می دونستم

تو رو با خودم غریبه از خودم جدا می بینم

خودمو پر از ترانه تو رو بی صدا می بینم

منه سرگردون ساده تو رو صادق می دونستم

 این برام شکسته اما تو رو عاشق می دونستم

اون همیشه با محبت برای من دیگه نیستی

نگو صادقی یه عشقت آخه چشمات می گه نیستی