چه زود اومد بی‌قراری و بی‌تابیش. چه زود اومد تپش‌های دل و رنگ

 به رنگ شدن‌ش. چه بی‌تابت می‌کند ندیدن و نیامدنش. آن قدر

بی‌هوا می‌آید که نمی‌دانی کی اشک گونه‌هاتو خیس کرده.

نمی‌دانستی مثل برق می‌آید و چون ابر ناپدید می‌شود.

 نمی‌دانستی وگرنه از همون اول‌ش هم بهش دل نمی‌بستی. حالا

 چیکار می‌کنی، حالا تا کی باید چشم‌برا‌ش باشی، حالا هر

پنجشنبه، هر غروب پشت کوچه‌باغ خواب و خاکستر چشم براه‌ش

 می‌مانی و … .

یار دبستانی من
با من و همراه منی
چوب الف بر سر ما
بغض من وآه منی
حک شده اسم من تو
رو تن این تخته سیاه
ترکه ی بیداد وستم
مونده هنوز رو تن ما
دشت بی فرهنگی ما
هرزه تموم علفاش
خوب اگه خوب بد اگه بد
مرده دلای آدماش
دست من و تو باید این
پرده ها رو پاره کنه
کی می تونه جز من وتو
درد ما رو چاره کنه

در به در همیشگی

 کولی صد ساله منم

خاک تموم جاده هاست

جامه ی کهنه ی تنم

هزار راه رفته ام

هزار زخم خورده ام

تا تو مرا زنده کنی هزار بار مرده ام

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها شد

طلب عشق ز هر بی سرو پایی نکنیم 

سلام

براي تو مي نويسم كه فصل عشق را تمام كردي

روزهاي تنهايي ام را با خيال حضورت پر مي كنم اما تا كي در مزرعه ي عشقت
صبر بكارم
هميشه در ذهنم مي ماند كه هيچ گاه گل تبسم لبانت پژمرده نمي شد و چشمان محجوبت هر گاه به رويم گشوده شد كوه قلبم را به تلي از خاك مبدل كرد
آن روزها هميشه از نبودنت مي ترسيم...مي ترسيدم كمند ابروانت آهويي را به دام كشد و من در آرزوي اسارت بمانم ، مي ترسيدم از طوفان زندگي هراسان شوي و شانه هايم نتوانند پناهت دهند، كه غبار غم بر قلب مهربانت بنشيند و سايه هاي موهوم خيال اسيرت كنند ..مي ترسيدم كه در ميان صفحه ي دلت ديده نشوم و فصل عشق را با ديگري آغاز كني . آن روزها گذشت و تو هم بي آنكه بداني تمام هستي ام قلب پاكي است كه زير پايت گذاشتم بي تفاوت از من گذشتي .
كاش مي دانستي چه غمي در انتهاي سينه دارم و چه بي پايان است دلتنگي من . هنوز هم در سكوتم هزاران حرف نگفته موج ميزند و در نبودت هر شب درد و غم هايم را به ماه مي گويم اين روز ها احساس مي كنم روزگار با من سرد و خطوط فاصله بسيار است .آخر تو بگو قلب جا مانده ام را بر سر كوچه ي انتظار به كدام نگاه گرم كنم؟ هميشه دلم برايت تنگ مي شود و در كوچه هاي سرگردان به دنبال سايه ات پيش ميروم
اگر چه مي دانم تقدير نمي خواهد با تو باشم با اين همه از تو مي خواهم فقط گاهي در خلوت تنهايي شب به فكر كسي باش كه به تو مي انديشد

غصه نخور مسافر اينجا ما هم غريبيم

از ديدن نور ماه يه عمره بی نصِيبِيم

فرقی نداره بی تو بهارمون با پائيز

می بينی که شعرام همه شدن غم انگيز

غصه نخور مسافر اونجا هوا که بد نيست

اينجا ولی آسمون باريدنم بلد نيست

غصه نخور مسافر فدای قلب تنگت

فدای برق ناز اون چشمای قشنگت

غصه نخور مسافر تنگ هوای دوری

من که خودم می دونم که تو چقدر صبوری

غصه نخور مسافر مسافر بازم می آی به زودی

ما را بگو چه کرديم از وقتی تو نبودی

غصه نخور مسافر غصه اثر نداره

ز دل تو می دونم هيچ کس خبر نداره

غصه نخور مسافر رفتيم رفتيم تو ماه اسفند

بهار تو بر می گردی چيزی نمونده بخند

غصه نخور مسافر تولد دوباره

غصه نخور مسافر غصه نخور ستاره

غصه نخور مسافر غصه کار گلا نيس

سفر يه امتحان به جون تو بلا نيس

غصه نخور مسافر تو خود آسمونی

 در آرزوی روزی که بيَای و بمونی