دوباره دل هوای با تو بودن کرده

نگو این دل دوریه عشق تو باور کرده

دل من خسته از این دست به دعا ها بردن

همه ی آرزو هام با رفتن تو مردن

حالا من یه آرزو دارم تو سینه که دوباره چشم من تو رو ببینه

واسه پیدا کردنت تن به دل صحرا میدم

آخه تو رنگ چشات هیبت دنیا رو دیدم

توی هفت تا آسمون تو تک ستاره منی

حالا من یه آرزو دارم تو سینه که دوباره چشم من تو رو ببینه

يک شبی با ياد تو بدرود خواهم گفت و رفت

خاطراتت را به جوی آب خواهم گفت و رفت

در فرار شعرهايم يک شبی خواهم نشست

آخرين اشعار خود را بر تو خواهم گفت و رفت

با خيالت بر ديار قصه ها رفتم ولی

قبل رفتن قصه ام را با تو خواهم گفت و رفت

من ندانستم بگويم عاشق چشمان پر مهر توام

يک شبی در خواب تو اين جمله خواهم گفت و رفت

شعله های عشق من هر دم زبانه می کشد از هجر تو

بر دل ديوانه ام خاموش خواهم گفت و رفت

            بیا بشنو صدایم را        صدایم نقل تنهایی تکرار شباهنگ است         که با رسواترین نجوا

            حضور سرو را در خلوت تلخ شبانگاهیش می خواند                       

             بیا بشنو صدایم را        صدایم قصه ی تکرار بی فردا و بی لبخند یک رویاست

             که تا مرز هیاهوی غریب باور احساس می ماند               

             در این سو من سکوت گنگ مردابی  نیلوفر             و کابوس شب مرگ شقایق را

             به فال نیک می گیرم              دلم تنهاترین سوداگر از آشفته بازار پشیمانی است

             تنم زخمی ترین بیمار از شلاق نامردم            و من اما نمی دانم

             گلویم همنوا با بغض آواز کدامین نای می نالد ،         که من اینگونه می میرم؟!

             و تو از پشت فرجام هزار و یک شب غوغایی و موهوم

             از دنیای مفتون ساز و مستی خیز و اشعار شب حافظ          تو از ابادی احساس بکر وتازه نیما

             از دشتهای شور و طوفانهای جانفرسا             از آن سوی هنوزستان بهت انگیز تنهایی

              پر از گرد و غبار جاده های خاکی تردید می آیی

              تو می آیی و دستانت            که اعجاز مسیحایی رویش را به گلها می شناساند

              تو می آیی و چشمانت          که با جادوی سبز شعر بر دنیای بی فرمانروای عشق حکم می رانند

              تو می آیی وقلبی آتشی         در سینه روحی اهورایی             که دلها در حریمش گرم می ماند

              من اینجا از شدن لبریز         دلم سرشار از آهنگ تپشهای غریب شوق می لرزد

              و می داند که تو امیدهایش را پر از تقدیر خواهی کرد

              و دی آرام می بارد              تو هم آرام از شعر نغز و ناب باران خورده می گویی

                                    *  بخوان مادر*

                          بخوان مادر بخوان لالایی امشب

                          دلم   پوسیده  از  تنهایی  امشب

                          بجنبان    گاهواره   کوچکم   را

                          بخوان"لالایی ات را کودکم"باز

                           بخوان  اما  به  آهنگ  دل  من

                           سر انگشت تو و چنگ دل من

                           بخوان   لالا    تمام    خاطراتم

                            سرود      ناتمام      خاطراتم

                            بخوان لال ا منم  همزاد غمها

                            و  مولود  شب   میلاد   غمها

                            بخوان  لالا   دلی  آشفته دارم

                            به سینه  بغضها شکفته دارم

                            بخوان لالا من و چشم انتظاری

                             و    رویای    دل   امیدواری

                            بخوان لالایی و آغوش  وا کن

                            مرا  در گرمی  آغوش  جا کن

                        زمین سردست و دل خورشید خاموش

                          ببخش از مهر خود آغوش آغوش

                          بخوابانم به دامانت که رویاست

                          که  فردا باز هم  دامان فرداست...